Op zaterdagmorgen geeft Kees Boonman op Radio1 commentaar op de gebeurtenissen van de afgelopen week. Iedere week begint hij te zeggen waarover hij het niet wil hebben om daarna een actueel probleem vilein te fileren.

Graag zou ik een aantal onderwerpen willen bespreken maar een column in het GN mag een beetje sarcastisch zijn maar mag geen politieke boodschap bevatten. Daarom nu ook geen opmerkingen over Sylvana Simons en Zwarte Piet. Geen spottende opmerking over het “schuurtjesparadijs” (Seventh Heaven) en ook geen opmerkingen over de begraafplaats van de Zusters van Nazareth. Zeker geen schertsende opmerkingen over Helmonders, Limburgers of Brabanders en niets over het Domain of Fascination. Waarover wil ik het dan wel hebben?

In ons leven is heel veel onzeker behalve dat we allemaal dood gaan, memento mori! Vroeger werd ons beloofd dat er een hiernamaals zou zijn maar de PR-afdeling van de Roomse Kerk is niet meer zo scheutig met dergelijk positief nieuws en de gespaarde aflaten zijn allang niet meer geldig. Daarom moeten we de weg naar de uitgang zo plezierig mogelijk maken. De jeugd gaat naar muziekfestivals en zijn niet vies van een zuipvakantie op Ibiza. Voor ouderen is het belangrijk om zo lang mogelijk fit te blijven en te hopen dat Dr. A. niet op bezoek komt. Ik sport daarom veel, lees graag en ben sceptisch over alles wat politiek is. Sinds kort ga ik CrossFitten met een groep  “Masters” oftewel oudere heren of  “Young at Heart”-mannen. CrossFitten is niet alleen goed voor mijn lijf en leden maar mijn vocabulaire is ook enorm uitgebreid. Ik weet nu wat cattle bells zijn, dead lifts, burpee runs, push ups en walking lunges.

Wat me wel zorgen baart is het volgende: in de hal waar we duwen en trekken aan onze spieren is ook een damesgroep aanwezig. Zijn we net bezig met een aantal squats loopt er een dame voor ons langs met een goed en mooi gespierd lichaam maar met een net te strakke legging. Alle ogen van de “Masters” staan op steeltjes, ze bewonderen de dames in hun “active wear”, kijken vooral naar hun acrobatisch toeren en vergeten meteen hoeveel squats ze gedaan hebben. Het is een prachtig gezicht maar de “Body Conscious Mind” van de dames veroorzaakt bij mij een “metoo”- schuldgevoel en ik vraag mij af: Is mijn positieve bewondering nu complimenteus of is de term “Dirty Old Man” van toepassing?