Met de Kerstdagen worden we geterroriseerd met Sisi films en the Sound of Music. Deze films zijn uitstekend geschikt om uit te buiken op de bank, terwijl je dan ook nog even achter de luikjes kunt kijken. Het afsluiten van het Oude Jaar is ook voorspelbaar met de vele conferences en terugblikken. Op Nieuwjaarsdag kijken we naar het skischansspringen en het Nieuwjaarsconcert uit Wenen.

De laatste avond “oud en gelukkig nieuw” van het jaar was vroeger spannend want dan mocht je opblijven en er was om 12 uur vuurwerk. Jongelui met zakken vol vuurwerk zorgden voor een knallend uiteinde. Ik heb helaas al vele jaarwisselingen meegemaakt en de spanning is er af.

Het is ook voor iedereen een moment om stil te staan bij alle gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Edoch, dit klote jaar met het Coronavirus dat op onze hielen zit moeten we maar snel vergeten. De “lock-down”, anderhalve meter en mondkapjes zijn geen aanleiding om gezellig terug te blikken en vrolijk het nieuwe jaar in te luiden.

Graag kijk ik naar de uitzendingen van Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis met de “Top 2000 a gogo”. Wat me wel opvalt is dat ik steeds minder liedjes en artiesten herken terwijl de deelnemers van de Top 2000 quiz Cliff Richard of Roy Orbison nauwelijks herkennen.  Tijden veranderen!

Een tijd geleden heb ik, niet voor de eerste keer, weer eens gekeken naar de film Casablanca met Humprey Bogart en Ingrid Bergman uit 1942. Ieder keer ben ik onder de indruk van het lied: “As time goes by” dat Sam (Dooley Wilson) aan de piano zingt. Het wekt een zekere nostalgie op en een beetje weemoed. Zo denk ik ook met weemoed aan de artiesten van de vijftig- en zestigerjaren, die ons in het afgelopen jaar verlaten hebben, zoals: Carl Mann (Pretend), Lucille Star (The French Song), Trini Lopez (If I had a hammer), Vera Lynn (We’ll meet again),  Little Richard (Tutti Frutti) en Kenny Rogers (Ruby, don’t take your love to town).

Play it again Sam: “As time goes by!”