Het lijkt wel of de wereld in brand staat. Op de TV worden we op de hoogte gebracht van natuurrampen (Japan), interventies (Afghanistan) en van landen waarin vele conflicten uitgevochten worden (Afrika).  De aanleiding van deze conflicten zijn erg divers. In Congo is het dat de verliezer van de verkiezingen geen plaats wil maken voor de winnaar en in andere landen is het een dictator aan het bewind of zijn het de grondstoffen in de bodem. De belangrijkste aanleidingen zijn waarschijnlijk de tribale verschillen. In de negentiende eeuw is Afrika verdeeld onder Europeanen, ook wel “scrumble for Africa” genoemd. Over de hoofden van de Afrikaanse bevolking heen werd Afrika verdeeld onder Europese overheersers. Veel getrokken grenzen zijn rechte lijnen, dwars door volkeren en bestaande verbanden heen zonder de belangen van de bevolking in acht te nemen.  De bezetting is vrijwel overal door Afrikanen bevochten en nu na de onafhankelijkheid in de vorige eeuw zijn de kunstmatig getrokken grenzen de aanleiding voor vele stammenoorlogen.

Nu reageren wij vaak op deze conflicten als “de ver van mijn bed show”. Helaas is dat niet zo want in mijn jeugd ben ik opgegroeid met het adagium niet om te gaan met protestanten. Wij, de katholieken, waren de uitverkorenen en de protestanten de verdoemden en in de godsdienstles werd mij geleerd dat op het voorhoofd van een protestant nog rudimenten aanwezig waren van hoorntjes. Er werd nog niet gesproken over uitroeien maar je moest niet met een protestant omgaan, laat staan ermee trouwen. Gelukkig zijn deze dwaze en onzinnige verhalen achterhaald maar zijn nu vervangen door de angst van islamisering van ons land.

Mensen in onze maatschappij hebben een kort lontje gekregen, zijn gemakkelijk te beïnvloeden en kleine meningsverschillen kunnen aanleiding zijn van grote ruzies waarbij messen en pistolen heel gewoon zijn om het meningsverschil te beslechten. Ik vind het daarom ook heel gevaarlijk om in het Gemerts Nieuwsblad telkens verhalen te moeten lezen van politieke partijen, die het niet eens zijn met genomen beslissingen. Men schuift elkaar de “zwarte Piet” toe en zonder blikken of blozen worden meningen geventileerd en namen genoemd van de “boosdoeners”.  Het lijkt mij voor alle politieke partijen verstandiger om vooraf, zoals bij de verkiezingen, zijn/haar mening te geven en die met de opponenten te bediscussiëren en zich daarna neer te leggen bij een democratisch genomen besluit in de gemeenteraad. De krantenartikelen zijn een aanzet tot ……………….. en in Nederland moeten we nergens meer van staan te kijken.