Een van de bekendste attracties in de Verenigde Staten is de Route 66, de langste weg ter wereld. De route begint in de Midwest in Chicago en eindigt op de pier van Santa Monica in Californië. Het is een geweldige ervaring om deze autoweg van bijna 4.000 km lang in een Amerikaans auto, zo’n grote  asociale sloep, af te leggen.

In de loop van de tijd zijn om allerlei dorpjes rondwegen aangelegd zodat men met de voet op het gaspedaal door kon racen. Het gevolg was wel dat de dorpjes spookstadjes zijn geworden.  In die dorpjes kan men nu allerlei snuisterijen vinden uit de jaren vijftig en zestig. Gesloten restaurants, veel oude neonreclames, oude vervallen benzinestations, roestbakken en vele winkeltjes, die oud zijn gemaakt om de route een extra nostalgisch gevoel te geven.

De Route 66 is ontstaan in de jaren zestig maar was oorspronkelijk de weg, die vele arme boeren hebben afgelegd in de jaren dertig van de vorige eeuw. Er was toen een periode van grote werkloosheid vanwege de “beurscrash” van 1929. In die jaren ontstonden in het midden van de Verenigde Staten grote stofstormen, bekend onder de term ”Dust Bowl”.  Deze aanhoudende stormen raasden over het droge, uitgeputte prairielandschap en verwoestten de huizen en landbouwgrond.

Honderduizenden mensen verlieten hun land en zochten het geluk in Californië. Dit is allemaal prachtig beschreven in het boek: The Grapes of Wrath (de druiven der gramschap)  van John Steinbeck.

Woody Guthrie,  wordt geïdentificeerd met de “Dust Bowl” en de grote depressie van de jaren dertig en wordt wel de “Dust Bowl Troubadour” genoemd. Zijn mooiste song is de “Dust Pneumonia Blues”. Dit verhaal doet me denken aan de luchtkwaliteit in Brabant. Fijnstof komt veel voor rondom veehouderijen en geeft luchtklachten (pneumonia of longontsteking). Het zal toch niet waar zijn dat wij met zijn allen straks naar Zeeland moeten vluchten waar nog frisse zeelucht is. Moeten we de route van de Peel naar de kust Route 2020 noemen of zullen we de route “Weg uit de Peel” noemen.