“Old soldiers never die”, is een lied gezongen door Gene Autry, de zingende cowboy uit de jaren veertig. Het lied is pas echt bekend geworden door het – farewell adress-  van Generaal Douglass Mac Arthur in 1951. Mac Arthur was een van de meest gerenommeerde generaals tijdens de tweede wereldoorlog  en zijn ontslag door president Truman was zeer controversieel.  Zijn toespraak, die eindigde met de woorden: – Old soldiers never die, they only fade away –  stak de draak met de carrière van soldaten en generaals. Ik dacht aan het lied toen ik onlangs een artikel las over het verhogen van de AOW leeftijd. Na mijn pensioen wilde ik juist langer doorwerken en had ook, net als de generaal, moeite met het afscheid nemen. Een afscheidssymposium en een mountainbike (ATB) als afscheidscadeau gaf me het gevoel dat ik niet als een indiaan verdween in de mist.

Na enkele solo-tochten met mijn nieuwe ATB vroeg ene Theo om samen te gaan en enkele maanden later wilde ene Fred graag aansluiten in het kleine peloton. De laatste die aansloot was ene André, die graag met fietsen zijn caloriemetabolisme in evenwicht wilde brengen. Theo is een soepele pedaleur terwijl André met kracht zijn ijzeren ros berijdt. Fred is vaak voorin te vinden ondanks/dankzij de vele nicotine-shots. Alhoewel we alle vier uit een verschillend nest komen is de teammentaliteit top en crossen we eensgezind door de mooie Gemertse dreven. We hebben wel eens enige onenigheid  maar met polderen lossen we alles op.  Mijn drie kompanen hebben n.l. enige liberale sympathieën terwijl ikzelf meer links georiënteerd ben.  Zo slaan we nooit linksaf maar altijd  rechtsaf  of niet-rechtsaf. 

Een voorstel voor de naam van onze club is de Pedaleurs van St. Augustinus. De aangepaste quote van  Augustinus bevalt ons wel: – Als jonge fietsers bidden we tot God: Geef ons kuisheid en matigheid. Maar nu nog even niet!!! – De aftercycling discussies over motoren, auto’s, aandelen en opties, afgewisseld met de kwaliteit van appelflappen van de Jumbo en de volgens ons vreemde besluiten van de gemeenteraad, zijn verfrissend en helend. Ik hoop daarom nog lang te kunnen crossen met mijn matties en als het niet meer kan zal ik zachtjes zingen: “Old soldiers never die; they only fade away” en ik zal, net als de indiaan,  wél langzaam verdwijnen in de mist.

Vanwege de privacy zijn alle namen in deze column gefingeerd.